Dit is een tip voor de tuiniers onder ons. Of eigenlijk voor de beginnende tuiniers, de wannabe stadsboertjes, de terug-naar-de-natuur-maar-hoe-doe-ik-dat-buitenwijkbewoners. Degenen zonder groene vingers, maar met een klein groen kiemplantje in het hart.
Kijk eens op Mijntuin.org. Het is een soort facebook, maar dan voor tuiniers. Je kunt uit de database de planten die jij in je tuin hebt toevoegen, waarna je een keurig overzicht krijgt van wat je moet doen aan die planten (en wanneer), wanneer ze bloeien, welke meststoffen je kunt toevoegen en dergelijke. Deze tuintaken krijg je dan wekelijks in je e-mail! Je kunt ze ook in kalendervorm afdrukken.
En heb je zelfs geen idee wat voor plant je nu eigenlijk in je tuin hebt, dan kun je een foto plaatsen en de echte tuinkenners helpen je dan uit de brand.
Je krijgt als je je aanmeldt eerst een maand gratis het volledige programma zodat je het kunt uittesten, maar na een paar dagen was ik al verkocht. Voor een luttele twee euro per maand kun je dan lid worden, maar je kunt ook gewoon een gratis account nemen (dat is iets beperkter).
Eindelijk zie ik een kans op een echte tuin. Een tuin waarbij ik niet met de handen in mijn haar sta, maar in de grond. Een tuin met plantjes die niet na een jaar per ongeluk voor onkruid worden aangezien en dan harteloos uitgerukt worden. Beter voor de portemonnee, ook! Dat is mij wel twee euro per maand waard. Nieuwe planten kopen is duurder....
Zo weinig blogs schrijf ik tegenwoordig. Maar werken doe ik des te harder. In de tuin. Nu het weer zich er eindelijk toe leent hebben we heel wat in te halen, voordat het onkruid de regie overneemt.
Onze voor-en achtertuin krijgen een complete make-over. Want tot nu toe was het niet veel soeps, en daarin moest verandering komen. Ik had dus alles uitgezocht en geregeld en gepland (zie een paar blogs eerder) en toen de vrieskou verdween wilde ik met een druk op de knop alles bestellen wat we nodig hadden.
Maar dat dachten duizenden andere Nederlanders ook. Want plotseling vertoonde de website van Directplant.nl de zin: 'Wegens enorm succes alleen bestellingen boven de 200 euro.'
Tja, ik was niet van plan om zoveel uit te geven. Dat betekent dat ik alle planten die ik wil hebben nu zelf moet gaan zoeken in tuincentra. Dat kost tijd! Of dat ik genoegen moet nemen met iets anders waardoor het effect misschien niet hetzelfde is. Maar dan heb ik voor niks alles zitten uitzoeken en plannen. Dus hoe dan ook wordt het niet 'perfect.' Maar dan denk ik weer aan de zin: Don't let 'perfect' be the enemy of 'good'. Dus we gaan voor 'goed genoeg'. Een klein appelboompje van Lidl voor 6 euro in plaats van een wat grotere van Directplant.nl. Een andere variatie van de lupine dan die we zochten.
En een heleboel saxifraga die niet op mijn lijstje stond, maar wel heel goedkoop was.
Dat betekent ook dat in plaats van leuke borderranden te kopen, of mooie stenen, we alles hergebruiken wat we al in de tuin hadden. En dus hebben we nu randjes van op hun kant staande stoeptegels. Zóóó 1975, maar wel praktisch. Want van die tegels hadden we er anders enorm veel over en die zouden we dan weer moeten zien kwijt te raken - en storten kan alleen tegen betaling!
Zo piekeren we en ploeteren we nog even verder. Als het af is plaats ik foto's, maar tot die tijd heb ik niet veel tijd om te bloggen. Ik tuinier. En dat dat is werken, hard werken.
Onze voor-en achtertuin krijgen een complete make-over. Want tot nu toe was het niet veel soeps, en daarin moest verandering komen. Ik had dus alles uitgezocht en geregeld en gepland (zie een paar blogs eerder) en toen de vrieskou verdween wilde ik met een druk op de knop alles bestellen wat we nodig hadden.
Maar dat dachten duizenden andere Nederlanders ook. Want plotseling vertoonde de website van Directplant.nl de zin: 'Wegens enorm succes alleen bestellingen boven de 200 euro.'
Tja, ik was niet van plan om zoveel uit te geven. Dat betekent dat ik alle planten die ik wil hebben nu zelf moet gaan zoeken in tuincentra. Dat kost tijd! Of dat ik genoegen moet nemen met iets anders waardoor het effect misschien niet hetzelfde is. Maar dan heb ik voor niks alles zitten uitzoeken en plannen. Dus hoe dan ook wordt het niet 'perfect.' Maar dan denk ik weer aan de zin: Don't let 'perfect' be the enemy of 'good'. Dus we gaan voor 'goed genoeg'. Een klein appelboompje van Lidl voor 6 euro in plaats van een wat grotere van Directplant.nl. Een andere variatie van de lupine dan die we zochten.
En een heleboel saxifraga die niet op mijn lijstje stond, maar wel heel goedkoop was.
Dat betekent ook dat in plaats van leuke borderranden te kopen, of mooie stenen, we alles hergebruiken wat we al in de tuin hadden. En dus hebben we nu randjes van op hun kant staande stoeptegels. Zóóó 1975, maar wel praktisch. Want van die tegels hadden we er anders enorm veel over en die zouden we dan weer moeten zien kwijt te raken - en storten kan alleen tegen betaling!
Zo piekeren we en ploeteren we nog even verder. Als het af is plaats ik foto's, maar tot die tijd heb ik niet veel tijd om te bloggen. Ik tuinier. En dat dat is werken, hard werken.
Ik ben bekeerd. Sinds een paar weken - na het lezen van een stuk of duizend enthousiaste reviews op amazon.com over het boek Wheat Belly - eet ik geen tarwe en geen suiker meer. Gewoon omdat ik het wilde uitproberen.
Met suiker 'gestopt' was ik al eerder eens (okee, ongeveer tweehonderd keer, maar als je het niet blijft proberen lukt het sowieso nooit), maar dat hield ik niet langer vol dan drie weken. En dat kostte enorm veel moeite. Nu ik ook geen tarwe meer eet is het ineens een makkie. En dat is geen wonder. Als ik mag geloven wat de auteur van Wheat Belly zegt, is tarwe minstens zo verslavend en schadelijk als suiker. En dan hield ik door het eten van tarwe de suikerverslaving in stand, waardoor het moeilijk was om die dingen te laten staan.
En zo kwam ik, op zoek naar recepten, terug bij een site die me een paar jaar terug ook al aantrok: Mark's daily Apple. De site is van Mark Sisson, hij schreef het boek 'Primal Blueprint', over een soort paleo-leefwijze. Het is niet helemaal hetzelfde als het Paleodieet, (zo 'mag' je als je primal eet best wel eens honing of zuivel eten als je daar goed op reageert) maar grofweg komt het wel op hetzelfde neer: geen suiker, geen granen, geen peulvruchten. Wel vet, groenten en fruit, noten en zaden, vlees en vis.
Ik wilde eerst eens zien hoe het gaat zonder suiker en tarwe voordat ik zomaar álle granen schrap, en dat is in één woord geweldig (na de aanvankelijke griepverschijnselen, dan). Mijn chronische rugpijn is vertrokken, ik ben fitter, slaap lekkerder en heb totaal geen last meer van suikerdips of -pieken. Mijn spieren zijn minder gespannen, iets wat ik heel fijn vind want die waren altijd extreem gespannen. Het was een van de redenen waarom ik dit wilde proberen: ik las dat tarwe bij veel mensen voor reumatische pijnen zorgt en voor ontstekingsreacties.
Leven zonder tarwe is simpel, vind ik. Mijn ontbijt bestaat (nog) uit pap: havermout of boekweit of gierst. Als lunch neem ik groenten met eiwit en vet. Liefst warm, dus in de vorm van soep of gestoomde/gegrilde groenten. En dan een stukje vis erbij. Of een omelet. Of zelfgemaakt gehaktbrood. Of salade met feta. En 's avonds meer van dat. Tussendoor een handje noten of een halve avocado, en verder pruts ik wat met 'paleo'-lekkernijen zoals notenrepen en zadencrackers of een gekookt ei.
Mijn plan is om dit een maand te doen (die maand is dus bijna om), en dan eens te kijken of ik nog iets meer 'primal' kan leven. Misschien de peulvruchten schrappen, want daar waren mijn ingewanden toch al nooit zo gelukkig mee. Niet te hard van stapel, maar wel langzaam de nog gezondere kant op.
Wil je ook geïnspireerd raken, lees dan vooral de Succesverhalen op Mark's daily apple.com. Ongelooflijk wat een suikervrij en tarwevrij leven voor je gezondheid kan doen!
Met suiker 'gestopt' was ik al eerder eens (okee, ongeveer tweehonderd keer, maar als je het niet blijft proberen lukt het sowieso nooit), maar dat hield ik niet langer vol dan drie weken. En dat kostte enorm veel moeite. Nu ik ook geen tarwe meer eet is het ineens een makkie. En dat is geen wonder. Als ik mag geloven wat de auteur van Wheat Belly zegt, is tarwe minstens zo verslavend en schadelijk als suiker. En dan hield ik door het eten van tarwe de suikerverslaving in stand, waardoor het moeilijk was om die dingen te laten staan.
En zo kwam ik, op zoek naar recepten, terug bij een site die me een paar jaar terug ook al aantrok: Mark's daily Apple. De site is van Mark Sisson, hij schreef het boek 'Primal Blueprint', over een soort paleo-leefwijze. Het is niet helemaal hetzelfde als het Paleodieet, (zo 'mag' je als je primal eet best wel eens honing of zuivel eten als je daar goed op reageert) maar grofweg komt het wel op hetzelfde neer: geen suiker, geen granen, geen peulvruchten. Wel vet, groenten en fruit, noten en zaden, vlees en vis.
Ik wilde eerst eens zien hoe het gaat zonder suiker en tarwe voordat ik zomaar álle granen schrap, en dat is in één woord geweldig (na de aanvankelijke griepverschijnselen, dan). Mijn chronische rugpijn is vertrokken, ik ben fitter, slaap lekkerder en heb totaal geen last meer van suikerdips of -pieken. Mijn spieren zijn minder gespannen, iets wat ik heel fijn vind want die waren altijd extreem gespannen. Het was een van de redenen waarom ik dit wilde proberen: ik las dat tarwe bij veel mensen voor reumatische pijnen zorgt en voor ontstekingsreacties.
Leven zonder tarwe is simpel, vind ik. Mijn ontbijt bestaat (nog) uit pap: havermout of boekweit of gierst. Als lunch neem ik groenten met eiwit en vet. Liefst warm, dus in de vorm van soep of gestoomde/gegrilde groenten. En dan een stukje vis erbij. Of een omelet. Of zelfgemaakt gehaktbrood. Of salade met feta. En 's avonds meer van dat. Tussendoor een handje noten of een halve avocado, en verder pruts ik wat met 'paleo'-lekkernijen zoals notenrepen en zadencrackers of een gekookt ei.
Mijn plan is om dit een maand te doen (die maand is dus bijna om), en dan eens te kijken of ik nog iets meer 'primal' kan leven. Misschien de peulvruchten schrappen, want daar waren mijn ingewanden toch al nooit zo gelukkig mee. Niet te hard van stapel, maar wel langzaam de nog gezondere kant op.
Wil je ook geïnspireerd raken, lees dan vooral de Succesverhalen op Mark's daily apple.com. Ongelooflijk wat een suikervrij en tarwevrij leven voor je gezondheid kan doen!
Gisteren reisde ik met de trein. Hoewel ik mijn telefoon (redding in tijden van verveling) bij me zou hebben, besloot ik een boek in de tas te gooien. Een boek van mijn favoriete schrijfster, gekocht in de kringloopwinkel voor vijftig cent. En ondanks het feit dat Arriva sinds kort gratis WIFI levert in de trein, besloot ik mijn telefoon in de tas te laten en in mijn boek te beginnen. Hoe vaak heb je tegenwoordig nog een uur de tijd om rustig te lezen, tenslotte?
Had ik het maar niet gedaan. Het verhaal begon vreemd, en werd steeds vreemder. De personages en gesprekken leken hoe langer hoe bizarder te worden, situaties ontspoorden en halverwege dacht ik: wat een afschuwelijk boek. Dit kan gewoon niet van mijn favoriete schrijfster zijn.
Ik overwoog om het boek ergens te laten liggen, maar ik ken mezelf en wist dat ik me dan de rest van mijn leven zou afvragen hoe het verhaal verder was gegaan. Doorlezen of stoppen met lezen - het zou alle twee even hoog scoren qua verschrikkelijkheid.
En dus moest ik op de terugreis verder in het vreselijke boek. En goddank was er een clou, en dat is de reden dat ik blij ben dat ik niet heb opgegeven. Maar daarna heb ik het boek in de trein achtergelaten, want ik wil het nooit weer lezen. Vandaag ontdekte ik dat dit het eerste boek van de schrijfster was. De horror die ze tegenwoordig schrijft is een stuk subtieler.
Dus als je ergens het boek "Buitenstaanders" van Renate Dorrestein vindt: je bent gewaarschuwd.
Had ik het maar niet gedaan. Het verhaal begon vreemd, en werd steeds vreemder. De personages en gesprekken leken hoe langer hoe bizarder te worden, situaties ontspoorden en halverwege dacht ik: wat een afschuwelijk boek. Dit kan gewoon niet van mijn favoriete schrijfster zijn.
Ik overwoog om het boek ergens te laten liggen, maar ik ken mezelf en wist dat ik me dan de rest van mijn leven zou afvragen hoe het verhaal verder was gegaan. Doorlezen of stoppen met lezen - het zou alle twee even hoog scoren qua verschrikkelijkheid.
En dus moest ik op de terugreis verder in het vreselijke boek. En goddank was er een clou, en dat is de reden dat ik blij ben dat ik niet heb opgegeven. Maar daarna heb ik het boek in de trein achtergelaten, want ik wil het nooit weer lezen. Vandaag ontdekte ik dat dit het eerste boek van de schrijfster was. De horror die ze tegenwoordig schrijft is een stuk subtieler.
Dus als je ergens het boek "Buitenstaanders" van Renate Dorrestein vindt: je bent gewaarschuwd.
Onze tuin was het afgelopen jaar een beetje een drama. Want: geen tijd om er iets aan te doen. En ook geen idee. Geen idee hebben is ongeveer het ergste probleem wat er is, want als je niet weet wat je wilt heb je ook geen plan, geen resultaat waar je naartoe werkt, en dan doe je meestal maar niks. En dat is precies wat er gebeurde.
In de herfst was er even sprake van het laten ontwerpen en restylen van de tuin door een bevriende hovenier, maar dat liep op niks uit.
Echtgenoot zei daarna optimistisch: "Als jij nou even een ontwerp maakt, dan voer ik het wel uit."
Let op dat 'even'. (En op 'dan voer ik het wel uit'. De ervaring heeft mij geleerd dat je zulke dingen met een korreltje zout moet nemen.) Maar een maandje terug, toen het plotseling zonnig werd, vond ik dat ik toch een poging moest wagen en zette ik mij aan Het Ontwerpen van De Tuin.
Nu hebben wij maar een kleine voortuin, en ook een kleine achtertuin, dus hoe moeilijk kan het zijn?
Best moeilijk, als je totaal geen groene vingers hebt, en geen benul. Tel daarbij op de zware kleigrond hier, de planten en struiken die er al zijn en die ook een plekje moeten hebben, een stuk grond in volle zon, een stuk grond in halfschaduw en een achtertuin in volledige schaduw en je begint misschien te begrijpen waar ik mee worstel. Help!
Gelukkig is er het wereldwijde web. Met welk probleem dan ook wend ik mij tot Google en vaak vind ik er een oplossing. In dit geval vond ik op de site van de Tuinen van Appeltern een hele rits voorbeeldborders. Voor zon, halfschaduw en schaduw. Ineens zag ik zelfs het inrichten van de sombere donkere natte achtertuin een stuk zonniger in. Ik nam gewoon de bloemen en planten over van de voorbeeldborders, en klaar was ik. Groenten en kruiden weet ik nu wel een beetje, dat komt goed. Als extraatje moest er een boompje komen in de voortuin. Een lief klein boompje, dat hopelijk de vogeltjes een gezellig plekje gaat bieden.
Enfin, ik maakte een schets, een lijst met planten, en zelfs alvast een kalender voor het onderhoud van de planten die vanaf komend jaar in onze tuin staan. Overal aan gedacht, nog voordat er ook maar een cent uitgegeven is. Vol trots liet ik 's middags mijn ontwerp, de lijst en de tuinkalender aan Echtgenoot zien. Die zag het helemaal zitten. En hij wilde meteen bollen gaan planten want hij had van een klant een grote doos bloembollen gekregen. Na mijn uitleg dat het nu niet de tijd voor bollen is (en dat het nutteloos is eerst bollen te planten in een tuin die daarna op de schop gaat) wilde hij iets anders doen. Om etenstijd, dat wel natuurlijk. Maar ik moest eigenlijk wel steeds zeggen of het goed ging of niet.
Jamaar, ik moet koken! Weet je wat, zei ik, graaf maar alvast een gat voor het boompje. Je meet eerst het midden van de tuin af en dan ga je graven.
Afmeten? zei Echtgenoot. Weet je wat, ik doe het morgen wel. Hmpf.
Eerlijk is eerlijk, de volgende dag groef hij een gat. In de zware klei. Daarom werd het niet zo'n groot gat. Volgens de handleiding voor het planten van boompjes moet een gat aan alle zijden zo'n 25 cm groter zijn dan de wortelkluit. Nou, ik kan je vertellen dat dit dan een erg klein boompje moet worden. Maar dat geeft niets. We hadden een gat! We zeiden 'A je to, buurman' tegen elkaar* en keken tevreden naar het gat in de tuin. Dit jaar gaat de tuin eindelijk MOOI worden.
En toen begon het weer te vriezen. En konden we al onze plannen in de ijskast zetten.
En dus staat de pagina met de bestelling bij Directplant.nl al drie weken open op mijn laptop. Want ik durf niet op 'bestellen' te klikken zolang de zon niet schijnt...
*Wat? Ken je de filmpjes van Buurman & Buurman niet? Ga snel dit gat in je opvoeding opvullen! Begin hier maar: http://www.youtube.com/watch?v=3DrZ8EEE_oU
In de herfst was er even sprake van het laten ontwerpen en restylen van de tuin door een bevriende hovenier, maar dat liep op niks uit.
Echtgenoot zei daarna optimistisch: "Als jij nou even een ontwerp maakt, dan voer ik het wel uit."
Let op dat 'even'. (En op 'dan voer ik het wel uit'. De ervaring heeft mij geleerd dat je zulke dingen met een korreltje zout moet nemen.) Maar een maandje terug, toen het plotseling zonnig werd, vond ik dat ik toch een poging moest wagen en zette ik mij aan Het Ontwerpen van De Tuin.
Nu hebben wij maar een kleine voortuin, en ook een kleine achtertuin, dus hoe moeilijk kan het zijn?
Best moeilijk, als je totaal geen groene vingers hebt, en geen benul. Tel daarbij op de zware kleigrond hier, de planten en struiken die er al zijn en die ook een plekje moeten hebben, een stuk grond in volle zon, een stuk grond in halfschaduw en een achtertuin in volledige schaduw en je begint misschien te begrijpen waar ik mee worstel. Help!
Gelukkig is er het wereldwijde web. Met welk probleem dan ook wend ik mij tot Google en vaak vind ik er een oplossing. In dit geval vond ik op de site van de Tuinen van Appeltern een hele rits voorbeeldborders. Voor zon, halfschaduw en schaduw. Ineens zag ik zelfs het inrichten van de sombere donkere natte achtertuin een stuk zonniger in. Ik nam gewoon de bloemen en planten over van de voorbeeldborders, en klaar was ik. Groenten en kruiden weet ik nu wel een beetje, dat komt goed. Als extraatje moest er een boompje komen in de voortuin. Een lief klein boompje, dat hopelijk de vogeltjes een gezellig plekje gaat bieden.
Enfin, ik maakte een schets, een lijst met planten, en zelfs alvast een kalender voor het onderhoud van de planten die vanaf komend jaar in onze tuin staan. Overal aan gedacht, nog voordat er ook maar een cent uitgegeven is. Vol trots liet ik 's middags mijn ontwerp, de lijst en de tuinkalender aan Echtgenoot zien. Die zag het helemaal zitten. En hij wilde meteen bollen gaan planten want hij had van een klant een grote doos bloembollen gekregen. Na mijn uitleg dat het nu niet de tijd voor bollen is (en dat het nutteloos is eerst bollen te planten in een tuin die daarna op de schop gaat) wilde hij iets anders doen. Om etenstijd, dat wel natuurlijk. Maar ik moest eigenlijk wel steeds zeggen of het goed ging of niet.
Jamaar, ik moet koken! Weet je wat, zei ik, graaf maar alvast een gat voor het boompje. Je meet eerst het midden van de tuin af en dan ga je graven.
Afmeten? zei Echtgenoot. Weet je wat, ik doe het morgen wel. Hmpf.
Eerlijk is eerlijk, de volgende dag groef hij een gat. In de zware klei. Daarom werd het niet zo'n groot gat. Volgens de handleiding voor het planten van boompjes moet een gat aan alle zijden zo'n 25 cm groter zijn dan de wortelkluit. Nou, ik kan je vertellen dat dit dan een erg klein boompje moet worden. Maar dat geeft niets. We hadden een gat! We zeiden 'A je to, buurman' tegen elkaar* en keken tevreden naar het gat in de tuin. Dit jaar gaat de tuin eindelijk MOOI worden.
En toen begon het weer te vriezen. En konden we al onze plannen in de ijskast zetten.
En dus staat de pagina met de bestelling bij Directplant.nl al drie weken open op mijn laptop. Want ik durf niet op 'bestellen' te klikken zolang de zon niet schijnt...
*Wat? Ken je de filmpjes van Buurman & Buurman niet? Ga snel dit gat in je opvoeding opvullen! Begin hier maar: http://www.youtube.com/watch?v=3DrZ8EEE_oU
Ik weet het. Ik had mijzelf ooit beloofd geen nieuwe hobby's meer te beginnen. Ukelelespelen zou mijn laatste hobby zijn. Want voor alle andere bezigheden moet je weer dingen aanschaffen, en die aangeschafte dingen moeten dan weer een plaatsje vinden, en na een tijdje liggen die stapels aangeschafte dingen dan weer nutteloos dat plaatsje in te nemen. Kortom, ik zou een verstandig mens worden, en het houden bij de hobby's die ik al heb. Had. Heb gehad.
Maar de tijd is kennelijk nog niet rijp om verstandig te worden. Want toen mijn oog (na een lange hobbyloze periode, dat wel) viel op een prachtig boek over papierknipkunst moest dat boek toch meteen mee naar huis. Want ik vind de plaatjes in de Flow, en de voorkant van de boeken van Yvette van Boven (Homemade Zomer en Winter) echt zo ongelooflijk mooi. Papier neemt ook niet veel ruimte in. Beter gezegd: ik heb al heel veel papier, dus dan zou ik het tenminste nog eens nuttig gebruiken. En je hebt er verder zo weinig voor nodig. Een snijmat had ik al. En mesjes zijn voor een luttel bedragje te koop bij de Action. En zo gebeurde het. Na mijn eerste werkje, met een sjabloon uit het boek, was ik verslingerd aan papierknipkunst. En na drie werkjes uit het boek vond ik dat ik zelf wel iets leuks kon ontwerpen. Want een van mijn (andere) hobby's is photoshoppen, en dat is natuurlijk ideaal om knipsels te creëren. Pinterest is een oceaan van inspiratie.
Het prettige is dat het bijna meditatief werkt, dat voorzichtige uitsnijden. Het is rustgevend. En het is vooral weer eens iets anders dan de avond doorbrengen voor de TV.
Het prettige is dat het bijna meditatief werkt, dat voorzichtige uitsnijden. Het is rustgevend. En het is vooral weer eens iets anders dan de avond doorbrengen voor de TV.
Mijn laatste ontwerp van eigen hand.
Er zijn in de supermarkt ongelooflijk veel nutteloze dingen te koop. Met stip op één, nog niet gesignaleerd in Nederland maar zo bizar dat ik het wel moet vermelden: de alvast gepelde banaan, op een schaaltje in plastic. Wie haalt het in zijn hoofd om de zo eenvoudig te pellen banaan uitgepakt in een verpakking van plastic te stoppen en dat dan als gemaksvoedsel aan te prijzen?!
Over nodeloze en nutteloze zaken zoals bakmixen in een pakje had ik het al in een eerder blog. Kortgeleden ontdekte ik een nieuwe poging tot onzinnigheid in de schappen van de plaatselijke super: Cheesecake verse basis. Omdat een cheesecake (kwarktaart/roomkaastaart) bij mijn weten vooral bestaat uit kwark of roomkaas was ik wel reuze benieuwd waarom dit bakje cheesecakevulling €5,45 (!) moet kosten.
Van de website:
Verse Basis voor Cheesecake is een innovatief product waarmee de consument in een handomdraai zijn eigen cheesecake maakt. U maakt zelf een taartbodem (met koek en boter), en doet deze bodem in de springvorm of muffinvorm. Daarna vult u de vorm met de Verse Basis en zet het product 50 minuten in de oven. Goed laten afkoelen en garneren met een vruchtensaus of vruchtenjam. Lekker voor bij de koffie, high-tea of als dessert!
(...)
Geen rommel op het aanrecht, alleen even de taartbodem maken en de bakvorm afvullen.
(...)
Door de uitgebalanceerde hoeveelheid ei en crème fraîche ontstaat een gladde en luchtige massa, die ook nog eens lekker fris wordt gemaakt door een vleugje citroen.
Aha, een innovatief product.
U maakt eerst zelf de bodem. Hm, ontzettend vernieuwend vind ik dat nog niet.
En dan (ah, maar dat is het nieuwe gedeelte) belegt u dat met een mengsel van roomkaas, ei en citroen uit een bakje voor een bedrag van 5,45.
Want een paar biologische eieren á 27 eurocent, een bakje roomkaas en/of kwark voor pak 'm beet hooguit een euro en een beetje citroenrasp en suiker doorelkaar roeren is natuurlijk een enorm ingewikkeld en ook rommelig gebeuren. Daar wil geen mens zijn handen aan vuilmaken, laat staan de keuken.
Toegegeven, €5,45 vragen voor een bakje gesuikerde kwark ís innovatief. Maar ook wel een tikje cheesy.
Mensen, laat je niet bedotten. Verse cheesecake-basis maak je natuurlijk zelf.
Cheesecakebasis
400 gr volle kwark
2 eieren
45 gram (oer)suiker/rijststroop (of naar smaak)
2 eetlepels zure room
Scheutje citroensap
Klop de ingrediënten tot een gladde massa. Giet op de bodem die je toch al zelf moest maken en bak 25-30 minuten op 180 graden. Laat geheel afkoelen.
Van de website:
Verse Basis voor Cheesecake is een innovatief product waarmee de consument in een handomdraai zijn eigen cheesecake maakt. U maakt zelf een taartbodem (met koek en boter), en doet deze bodem in de springvorm of muffinvorm. Daarna vult u de vorm met de Verse Basis en zet het product 50 minuten in de oven. Goed laten afkoelen en garneren met een vruchtensaus of vruchtenjam. Lekker voor bij de koffie, high-tea of als dessert!
(...)
Geen rommel op het aanrecht, alleen even de taartbodem maken en de bakvorm afvullen.
(...)
Door de uitgebalanceerde hoeveelheid ei en crème fraîche ontstaat een gladde en luchtige massa, die ook nog eens lekker fris wordt gemaakt door een vleugje citroen.
Aha, een innovatief product.
U maakt eerst zelf de bodem. Hm, ontzettend vernieuwend vind ik dat nog niet.
En dan (ah, maar dat is het nieuwe gedeelte) belegt u dat met een mengsel van roomkaas, ei en citroen uit een bakje voor een bedrag van 5,45.
Want een paar biologische eieren á 27 eurocent, een bakje roomkaas en/of kwark voor pak 'm beet hooguit een euro en een beetje citroenrasp en suiker doorelkaar roeren is natuurlijk een enorm ingewikkeld en ook rommelig gebeuren. Daar wil geen mens zijn handen aan vuilmaken, laat staan de keuken.
Toegegeven, €5,45 vragen voor een bakje gesuikerde kwark ís innovatief. Maar ook wel een tikje cheesy.
Mensen, laat je niet bedotten. Verse cheesecake-basis maak je natuurlijk zelf.
Cheesecakebasis
400 gr volle kwark
2 eieren
45 gram (oer)suiker/rijststroop (of naar smaak)
2 eetlepels zure room
Scheutje citroensap
Klop de ingrediënten tot een gladde massa. Giet op de bodem die je toch al zelf moest maken en bak 25-30 minuten op 180 graden. Laat geheel afkoelen.
